What a great wish list it has become, SciComNL’s survey of its members on what people think about the functions of the National Science Communication Centre. All important points. As far as I am concerned, number 2 — stimulate open knowledge development and knowledge sharing within science communication — is the core and should actually be in first place.
Above all, providing training should be an important function of the national centre. Because where much can be gained is in strengthening the professionalism of practitioners of science communication. Sometimes the thinking seems to be that if you can talk, you can communicate. But communication is a science, with models and theory and tools that can ensure that your interventions have the impact you have defined as your goal. Without that basic knowledge, you are not only less effective, but can even do harm — think of the deficit model thinking that is still widespread.
There is so much interesting to learn about the profession. Communicating should be less about sending information. It should primarily be about making an impact with the desired target group, for instance through behavioural influence. And communication is above all about listening — listening to learn, as Hilke van Bergen nicely put it in the podcast of Van der Hilst Communicatie.
If you are proficient in German or know how to use a translation service, the Wissenschaftskommunikation website has a monthly blog with summaries of science communication research relevant to practice. Thanks to the colleagues at our great example Wissenschaft im Dialog.
Wat een mooie wensenlijst is het geworden, de ledenpeiling van SciComNL over hoe mensen denken over de invulling van het Nationaal Centrum voor Wetenschapscommunicatie. Allemaal belangrijke punten. Voor mij is punt 2 — stimuleer open kennisontw ikkeling en kennisdeling binnen wetenschapscommunicatie — de kern en zou eigenlijk op de eerste plaats moeten staan.
Bovenal zou het aanbieden van training een belangrijke functie van het nationale centrum moeten zijn. Want waar veel gewonnen kan worden, is in het versterken van de professionaliteit van beoefenaars van wetenschapscommunicatie. Soms lijkt het idee te zijn dat als je kunt praten, je ook kunt communiceren. Maar communicatie is een wetenschap, met modellen en theorie en instrumenten die ervoor kunnen zorgen dat je interventies de impact hebben die je als doel hebt gesteld. Zonder die basiskennis ben je niet alleen minder effectief, maar kun je zelfs schade aanrichten — denk aan het deficitmodel-denken dat nog steeds wijdverspreid is.
Er is zoveel interessants te leren over het vak. Communiceren zou minder over het zenden van informatie moeten gaan. Het gaat er primair om impact te maken bij de gewenste doelgroep, bijvoorbeeld via gedragsbeïnvloeding. En communicatie gaat bovenal over luisteren — luisteren om te leren, zoals Hilke van Bergen het mooi verwoordde in de podcast van Van der Hilst Communicatie.
Als je het Duits beheerst of gebruik weet te maken van een vertaaldienst, heeft de Wissenschaftskommunikation-website maandelijks een blog met samenvattingen van wetenschapscommunicatieonderzoek dat relevant is voor de praktijk. Met dank aan de collega’s van ons grote voorbeeld Wissenschaft im Dialog.
